Το «ταμείο» της διαπραγμάτευσης: (Υπερ)δραματοποιώντας το ελληνικό δράμα

tsipras_kalodoukas

Στο διάστημα που έπεται, αυτός ο άνθρωπος θα κριθεί για τις επιλογές και τις αποφάσεις του και μαζί του, οι επιλογές και οι αποφάσεις μιας ολόκληρης χώρας. (Φωτό: Άγγελος Καλοδούκας)

«Προτάσεις ακραίες δεν γίνονται αποδεκτές από την ελληνική κυβέρνηση. Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει πολύ τα τελευταία 5 χρόνια και κάποιοι πρέπει να σταματήσουν να παίζουν παιχνίδια στις πλάτες του». Γράφει ο Χρήστος Θ. Παναγόπουλος

Την παραπάνω πρόταση έγραψε ως ανάρτηση ο πρωθυπουργός στο προφίλ του στο Facebook 17 ώρες περίπου προτού γραφτούν αυτές οι γραμμές. Η φωτογραφία που συνοδεύει τη συγκεκριμένη ανάρτηση δεν είναι διόλου τυχαία: Στο διάστημα που έπεται, αυτός ο άνθρωπος θα κριθεί για τις επιλογές και τις αποφάσεις του και μαζί του, οι επιλογές και οι αποφάσεις μιας ολόκληρης χώρας. Όσοι, αυτές τις κρίσιμες ώρες αντιμετωπίζουν το ζήτημα της Ελλάδας με όρους «εγώ έχω πιο δίκιο από σένα - όχι έγω έχω μεγαλύτερο δίκιο από σένα», κινούνται σε λάθος δρόμο.

Απαιτείται, προπαντός, ψυχραιμία (αυτό πηγαίνει ιδίως προς ορισμένους συναδέλφους δημοσιογράφους) και ουσιαστικά κάτι που έχουμε απωλέσει πρό πολλού, αλλά που πρέπει να υιοθετήσουμε εκ νέου: ομοψυχία... Γιατί δεν είναι μόνο η ζωή του α' ή του β' που κρίνεται, αλλά οι ζωές και οι τύχες όλων μας. Μηδενός εξαιρουμένου.

Οι διχασμοί υπήρξαν πάντοτε η καταστροφή αυτού του τόπου. Προσωπικά, αρνούμαι να υιοθετήσω τις φωτογραφίες του Reuters, του AFP και του Bloomberg με τα μαύρα σύννεφα πάνω από τη Βουλή, την Ακρόπολη, ή την ξεσκισμένη σημαία της Ε.Ε. Όταν η (υπερ)δραματοποίηση αντικαθιστά τη λογική, ακόμη και σε επίπεδο ερμηνείας των όσων συμβαίνουν γύρω μας, η ενημέρωση καθίσταται μια εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία.

Εξίσου επικίνδυνο είναι και το σύνδρομο της βραχείας μνήμης του ψαριού που πιάνει πολλούς από εμάς. Για όλα φταίνε οι τέσσερις μήνες διακυβέρνησης, αλλά δεν φταίνε οι «λεβέντες» που επί χρόνια ολόκληρα μας χαμογελούσαν, μπήγοντάς μας το μαχαίρι πισώπλατα και στρίβοντάς το αργά, αλλά πάντοτε με την ίδια «αγάπη». Η μόνιμη επωδός στα χείλη τους: «Θα έρθουν καλύτερες μέρες, όλα θα πάνε καλά...».

Προσοχή στους διχασμούς και κυρίως, ακόμη μεγαλύτερη προσοχή σε αυτά που διαβάζουμε, βλέπουμε και ακούμε. Όλοι μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *