Η αυτοκαταστροφική δημιουργικότητα ενός ξεχωριστού ανθρώπου

Robin-Williams

«Αυτή η τρομερή συμπεριφορά της κατάθλιψης, είτε καλή είτε όχι, είναι γνωστή ως η ‘Αμοιβή του Καλλιτέχνη’» (Ernest Hemingway).

Η είδηση του θανάτου του 63χρονου ηθοποιού, Robin Williams, επιβεβαιώνει την παραπάνω ρήση του διάσημου δημοσιογράφου και συγγραφέα. Η Χώρα του Ποτέ-Ποτέ άνοιξε τις πύλες της στον άνθρωπο, που μέσα από τους ρόλους που ενσάρκωνε κάθε φορά, έδινε μαθήματα ζωής.

Γελούσε πολύ. Επέμενε, όμως, ότι «στον Κινηματογράφο είναι ευκολότερο να κάνεις κάποιον να δακρύσει, παρά να γελάσει». Η Mrs. Doubtfire, ο Πίτερ Παν, ο πικρόχολος καθηγητής στον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ» αλλά και το ανδροειδές στον «Άνθρωπο των Δύο Αιώνων» ήταν εκείνος.

Ενδυόταν τους χαρακτήρες του, μπαίνοντας κάθε φορά στο πετσί του ρόλου. Με δυο λέξεις: δημιουργούσε και ενέπνεε. Κι όλα αυτά, μέσα από τις γνωστές γκριμάτσες, τα ξεκαρδιστικά ανέκδοτα, τις μοναδικές μιμήσεις αλλά και το πλατύ χαμόγελό του. Εκεί, ακριβώς, πίσω από αυτό το χαμόγελο, έκρυβε, άλλοτε επιμελώς κι άλλοτε όχι, την άλλη του πλευρά. Ναρκωτικά, αλκοόλ, κατάθλιψη. Αυτός που δημιουργεί μικρά θαύματα, εμπνέει και κινητοποιεί τους άλλους, είναι ο ίδιος που αυτοκαταστρέφεται. Η κατά Hemingway «Αμοιβή του Καλλιτέχνη», πληρώθηκε στο ακέραιο, αλλά το τίμημα ήταν άδικο.

Σίγουρα, είναι λάθος να κρίνει κανείς το τέλος που αποφάσισε να δώσει ο ίδιος στη ζωή του. Όμως είναι εξίσου λάθος να μένει κανείς ασυγκίνητος και αδιάφορος απέναντι στη μάστιγα της κατάθλιψης. Η μοναξιά του πληκτρολογίου παίρνει φωτιά κυρίως μέσα από τα πολύβουα socialmedia: κοιτάζουμε την οθόνη, αλλά στρουθοκαμηλίζουμε, όταν πρόκειται για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, ίσως ακόμη και για κάποιον συγγενή μας.

Ο “Captain” έκλεισε τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Όμως κράτησε για πάντα ανοικτό το κουτί με τις εικόνες και τις μνήμες και μέσα από αυτές διδάσκει σε όλους μας, ακόμη και τώρα: Carpe Diem*.

*λατινικό ρητό: Άδραξε την ημέρα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *