Πρώτη φορά (τόσο) Α-δέξια…

Γιατί πάλι εκλογές; Γιατί η λαϊκή εντολή εξαντλήθηκε – όπως είπε ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του - μέσα σε μόλις επτά μήνες εξουσίας της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα; Έπρεπε να παραιτηθεί ή όχι ο Αλέξης Τσίπρας;

Γιατί πάλι εκλογές; Γιατί η λαϊκή εντολή εξαντλήθηκε – όπως είπε ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του - μέσα σε μόλις επτά μήνες εξουσίας της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα; Έπρεπε να παραιτηθεί ή όχι ο Αλέξης Τσίπρας;

Του Χρήστου Θ. Παναγόπουλου

Πάλεψε μέχρι το τέλος, αλλά μην παραιτείσαι ποτέ... (graffiti σε τοίχο)

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει ήδη αποφασιστεί η παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα, η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ «στις συνιστώσες εξ’ ων συνετέθη» με την ίδρυση της Λαϊκής Ενότητας υπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και η ξαφνική πατριδολαγνεία του προέδρου της ΝΔ Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος προσπαθεί να εξαντλήσει τη διερευνητική εντολή, για να σχηματίσει κυβέρνηση ειδικού σκοπού.

Δεν υπάρχει λόγος να σταθεί κανείς σε αυτό. Άλλωστε, τα «κουκιά» δεν βγαίνουν και αυτό το γνωρίζει ήδη πολύ καλό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τη σκληρή γλώσσα της κακώς εννοούμενης «μαγκιάς», που φανερώνει το επίπεδο του πολιτικού λόγου που θα χρησιμοποιήσει στο εξής και μέχρι τις επικείμενες εκλογές.

Στα χείλη των περισσοτέρων πολιτών, τις τελευταίες ώρες, υπάρχει μία και μόνο λέξη: γιατί;

Γιατί πάλι εκλογές; Γιατί η λαϊκή εντολή εξαντλήθηκε – όπως είπε ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του - μέσα σε μόλις επτά μήνες εξουσίας της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα; Έπρεπε να παραιτηθεί ή όχι ο Αλέξης Τσίπρας;

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Στις 25 Ιανουαρίου ήρθε στην εξουσία ένα κόμμα, το οποίο ευαγγελίστηκε πολλά και υποσχέθηκε ακόμα περισσότερα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι, που πίστεψαν ότι έπρεπε να έρθει ένα καινούργιο πρόσωπο στα πράγματα, εκφράζοντας μια άλλη, διαφορετική πολιτική. Ο κ. Τσίπρας μιλούσε για «σκισμένα Μνημόνια», για «ευρωπαϊκά νταούλια» που θα βαρούσαν στο σκοπό και το ρυθμό της νέας κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση αυτή είχε, δυστυχώς, στελεχωθεί από κάθε καρυδιάς καρύδι: από τη μια επιστήμονες οικονομολόγοι, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης, με τον «Παγκόσμιο Μινώταυρο» (το βιβλίο του) και τις διδαχές του καλού φίλου και συνεργάτη του, του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ. Πολύ καλός στη θεωρία, πολύ σωστός στην επιστήμη του, αλλά με ένα εξαιρετικά σοβαρό ελάττωμα που δεν αρμόζει σε πολιτικό: την αμετροέπεια. Συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων, lifestyle της δεκάρας με φωτογραφήσεις που απλά επιβεβαίωναν τα «15 λεπτά δημοσιότητας» του Άντι Γουόρχολ. Ο κ. Βαρουφάκης δεν ήταν ποτέ αλλά δεν έκανε και για πολιτικός. Η παρελκυστική στάση του σε πολλά ζητήματα τον καθιστούσαν εξαιρετικά επικίνδυνο, ακριβώς επειδή άλλαζε στάσεις και απόψεις, όπως ο χαμαιλέοντας τα χρώματά του.

Από την άλλη πλευρά, άνθρωποι όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, που πλέον μετοίκησε σε νέα κομματική στέγη μαζί με άλλους 25 του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Λαφαζάνης, τουλάχιστον, έμεινε από την αρχή έως τώρα πιστός στην πολιτική του άποψη: ρήξη με το Μνημόνιο. Αυτό δεν μπορεί κανένας, ασχέτως εάν συμφωνεί ή όχι με αυτή την άποψη, να του το προσάψει ως αρνητικό. Το αντίθετο, μάλιστα. Όμως, ο επικεφαλής της νέας Λαϊκής Ενότητας πρέπει να αποδείξει πλέον ότι αυτά που λέει έχουν αντίκρισμα, πρέπει να πει στον κόσμο ποιος είναι, επιτέλους, αυτός ο «άλλος δρόμος» που τόσον καιρό διαλαλούσε αυτός και τα υπόλοιπα μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας απλά ως δύο λέξεις.

Δύο πρόσωπα, δύο διαφορετικές πολιτικές, δύο εξίσου διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Και υπήρχαν κι άλλοι που στελέχωναν αυτοί την κυβέρνηση, με τις δικές τους αδυναμίες αλλά και τα προτερήματα. Το εγγενές πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ αποκρυσταλλώνεται σε μία λέξη: συνιστώσες. Πολιτικά και ιδεολογικά αντίρροπες ομάδες, οι οποίες προσπάθησαν – ανεπιτυχώς, όπως αποδείχτηκε – να συνθέσουν πολιτικές.

Απότοκο αυτού ήταν ένα κίβδηλο δημοψήφισμα. Ένα «όχι» μεταφράστηκε σε λίγες μόλις ώρες σε ένα «ναι» κι αυτό επειδή πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο για τον «άλλο δρόμο», που τόσο μεγαλόστομα πρότειναν – στη θεωρία πάντα – στελέχη, όπως ο Κώστας Λαπαβίτσας. Δεν υπήρχε πρόγραμμα για συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ, δεν υπήρξε η παραμικρή προετοιμασία ως προς αυτό. Και τούτο φάνηκε από τις δηλώσεις πολλών κυβερνητικών στελεχών.

Και φτάνουμε στο Μνημόνιο 3. Γιατί μια «καλή σειρά» πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο σίκουελ. Το μνημόνιο υπογράφτηκε επειδή ακριβώς η κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτική. Έπαιξε ένα παιχνίδι καθυστερήσεων για πάνω από έξι μήνες, το οποίο οδήγησε τη χώρα σε δυσμενείς περιπέτειες: capital controls, πλήγμα στην πραγματική οικονομία, ύφεση.

Και ξαφνικά, ο άνθρωπος που έβαλε την υπογραφή του σε αυτό το επαχθές κείμενο, με τα 86 δισ. ευρώ σε μέτρα, έκανε πίσω και είπε «Παραιτούμαι!». Ε, λοιπόν όχι. Όσο αμετροεπής κι αν είναι ο Βαρουφάκης, όσο επικίνδυνα μπορεί να σκέφτεται ο Λαφαζάνης, όσο τυπολάτρης – σε βαθμό υπέρμετρης νύστας - κι αν χαρακτηρίζεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο άμεσα υπεύθυνος και υπόλογος σ’ αυτή την ιστορία είναι ένας: ο Αλέξης Τσίπρας.

Ένας πραγματικός ηγέτης δεν παραιτείται ποτέ, ιδίως όταν βάζει την υπογραφή του σε ένα κείμενο, το οποίο υποθηκεύει το μέλλον των επερχόμενων γενεών. Μπορεί να τον ρίξουν, μπορεί να τον λοιδορήσουν, να τον διώξουν. Όμως δεν παραιτείται κρυπτόμενος πίσω από την «λαϊκή εντολή που εξαντλήθηκε». Αυτό, σε μια λέξη μεταφράζεται ως δειλία. Και είναι απίστευτη δικαιολογία το να ακούγεται πως «δεν τον άφησαν να κυβερνήσει»!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: οι πολίτες δεν δίνουν ψήφο à la carte, όσο κι αν φαίνεται έτσι. Ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να βρει λύση κι όχι να χρονοτριβεί μπροστά σε καπρίτσια και προσωπικές φιλοδοξίες ανθρώπων που απλά ναρκισσίζουν ως ωραιοπαθή και εγωπαθή πλάσματα μπροστά σε έναν καθρέφτη.

Και ίσως ήρθε η ώρα ο κ. Τσίπρας να κοιτάξει και αυτός το δικό του πρόσωπο στον καθρέφτη, να δει προσεκτικά το είδωλό του. Όχι μέσα από ένα συμβατικό καθρέφτη, αλλά μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη μιας κοινωνίας που πλέον υποφέρει και αγωνιά όσο ποτέ.

Και εκεί, ακριβώς, χρειάζεται πολύ μεγάλα κότσια για να βγει ο κ. Τσίπρας και να πει στον κόσμο τι είδε, παρακολουθώντας το είδωλό του...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *