Η μαγεία του ελεύθερου ρεπορτάζ

journalism12

«Βρες τις εικόνες, να βρω τις λέξεις, να φτιάξουμε μια αληθινή ιστορία»

Κίνηση στους δρόμους, η ζέστη εφιάλτης σωστός. Θερμοκρασίες που εναλλάσσονται πάνω-κάτω στο σώμα σου, σαν τραμπάλα: από την τεχνητή δροσιά του airconditionστην κάψα του μεσημεριανού ήλιου και αντίστροφα.

Όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, γιατί πηγαίνεις για ρεπορτάζ. Είτε πρόκειται για μια βιβλιοπαρουσίαση σε κάποιο πνευματικό κέντρο, είτε για μια διαμαρτυρία σε κάποια πλατεία γεμάτη συνδικαλιστές, είτε είναι το έλκος που έχει χτυπήσει τις καστανιές σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό.

Όλοι έχουν κάτι να σου πουν. Η οργή ανακατεύεται με τη χαρά και εκείνη με την απόγνωση. Όμως, καθετί πρέπει να εκφραστεί στην ώρα του, καθετί πρέπει να μπει στο κουτάκι του, να ντυθεί με λέξεις, εικόνες και ήχους. Πρέπει να ακούσεις, να δεις, να γνωρίσεις και κυρίως να αναγνωρίσεις τι είναι κάθε φορά αυτό που ξετυλίγεται μπροστά σου: πώς το υπερβολικό και ο θόρυβος οδηγούν στο ασήμαντο και πώς η απλότητα με τις σιωπές της -ίσως- τελικά σε οδηγήσουν σε αυτό που ψάχνεις. Την είδηση.

Παύση. Η μεγάλη αξία στο ελεύθερο ρεπορτάζ έρχεται από ένα βλέμμα, ένα κόμπιασμα, το γέλιο ή το κλάμα, το θυμό ή τη βουβή οδύνη. Η μεγάλη δύναμή του αλλά και πηγή έμπνευσης είναι αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι: πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι, δίκαιοι ή άδικοι, εκφραστικοί ή ανέκφραστοι.

Μαζί σου, το έτερον επαγγελματικό σου ήμισυ, ο κάμεραμαν. Με τα δικά του καθημερινά ζόρια, το γέλιο ή τη ζοχάδα, τις σιωπές με το τσιγάρο να σιγοκαίει στο στόμα του, με την γκρίνια του γιατί τα πλάνα δεν βγήκαν καθαρά. Εκεί, μαζί σου στις ζωντανές συνδέσεις, στις παρατηρήσεις του αρχισυντάκτη και την κατσάδα του διευθυντή ειδήσεων. Σε τσατίζει, όταν ξεχνά να πάρει μαζί του φως για τη βραδινή λήψη, τον λατρεύεις, όμως, όταν θα σου βγάλει εκείνο το πλάνο με το φοβερό βλέμμα ή το όμορφο χρώμα του ηλιοβασιλέματος.

Εκείνος δίνει την εικόνα και τον ήχο. Εσύ τις λέξεις. Κι ας γίνεται της κακομοίρας γύρω σου. Κι ας ξύπνησες στραβά. Είστε οι δυο σας και μια ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά σας. Και εσύ πρέπει να την πεις σωστά, έτσι όπως είναι και συμβαίνει. Γιατί οι πρωταγωνιστές σου αλλά και οι κριτές σου είναι τα ίδια όντα, οι άνθρωποι.

Μοντάζ. Πάλι χάλασε το ρημάδι το πρόγραμμα, σου «κρέμασε» τα πλάνα, βλαστήμησες, φώναξες, μα στο τέλος τα έβγαλες πέρα. Η κρίση σου έπλασε μια αληθινή ιστορία.

Κλείνεις τον υπολογιστή. Βράδιασε πια. Στο νου σου έρχονται όλοι αυτοί που συνάντησες. Κάποιους σίγουρα θα τους ξαναδείς, κάποιους άλλους όχι. Όμως είναι αυτοί που δημιουργούν τις ιστορίες που θες να πεις. Και αυτή είναι η μαγεία τους. Γιατί, εν τέλει, είναι Άνθρωποι κι αυτοί. Όπως κι εσύ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *