Όταν ο Μεγάλος Αδελφός γελά πίσω από ανοικτές πόρτες…

mobile-phone-security-1

(Περί Ψηφιακών δικαιωμάτων Μέρος Α’)

“Historically, privacy was almost implicit, because it was hard to find and gather information. But in the digital world, whether it's digital cameras or satellites or just what you click on, we need to have more explicit rules - not just for governments but for private companies” (Bill Gates)

Πολλές φορές, η ψηφιακή βόλτα στο Διαδίκτυο, μέσω φορητής συσκευής (κινητού, tablet ή phablet), φέρνει αντιμέτωπο τον χρήστη με τον πειρασμό να κατεβάσει την x ή την y «διάσημη» εφαρμογή. Είτε μέσω του Play Store, είτε μέσω του Apple Store, άκριτα και συχνά, δίχως να υπολογίσει τι ζητά το εκάστοτε application, το κατεβάζει και αρχίζει να το χρησιμοποιεί, προσπερνώντας με ταχύτητα το «ψηφιακό συμβόλαιο», που καλείται κάθε φορά να υπογράψει με τους προμηθευτές του.

Το πραγματικό χρυσάφι για εταιρείες-κολοσσούς στο Διαδίκτυο, όπως η Google, δεν είναι οι εφαρμογές που προωθεί, αλλά εμείς οι ίδιοι και οι πληροφορίες, ευαίσθητες ή μη, που κουβαλάμε μαζί μας. Δεν θέλουν να δουν μέσα από την κλειδαρότρυπα, αλλά να βρουν το πασπαρτού να την ανοίξουν. Ζητούν να βλέπουν τον τηλεφωνικό μας κατάλογο, τις φωτογραφίες που έχουμε αποθηκεύσει είτε στη μνήμη του κινητού είτε σε κάποια microSD κάρτα. Ζητούν ακόμη και να μπορούν να ανοίξουν την κάμερα ή και το ενσωματωμένο μικρόφωνο της συσκευής μας.

Μα ποιος θα κάτσει να τα ψάξει όλα αυτά; Δεν είναι ούτε υστερία, αλλά ούτε και υπερβολή ο φόβος που δημιουργεί αυτή η πρακτική. Αρκεί να εγκαταστήσει κανείς τον web browser της Google στον υπολογιστή του. Για παράδειγμα, στο πρώτο ξεκίνημα του Chrome σε μια συσκευή tablet, η Google ζητά από τον χρήστη να κάνει login σε έναν Gmail λογαριασμό που διαθέτει. Εάν ο τελευταίος υποπέσει στο λάθος να το πράξει, ουσιαστικά θα έρθει αντιμέτωπος με κάτι φαινομενικά ασύλληπτο, πλην όμως πραγματικό: όλα τα «Αγαπημένα», οι σελιδοδείκτες, οι τηλεφωνικοί κατάλογοι, τα ημερολόγια ακόμη και οι εφαρμογές που ενδεχομένως είχε κατεβάσει σε κάποια άλλη κινητή συσκευή θα συγχρονιστούν στο νέο του μηχάνημα. Έτσι απλά, με μια υπογραφή, μια συναίνεση, που ανοίγει διάπλατα την πόρτα.

Το σκηνικό μοιάζει, πράγματι, βγαλμένο μέσα από μια οργουελική θεώρηση του κόσμου. Η ιδιωτικότητα μοιάζει με καράβι που μπάζει νερά. Η ελευθερία που παρέχει το «Μέσο των Μέσων», το Διαδίκτυο, κρίνεται εν τέλει επίπλαστη, επειδή κάποιος επιχειρεί να ασυδοτήσει. Προσοχή, όμως: το καταφέρνει σχετικά εύκολα, επειδή έχει εξασφαλίσει τη δική μας σύμφωνη γνώμη.

Στην εποχή του mobile, η τυφλή συναίνεση με υπογραφές, τις οποίες καλείται ο χρήστης να βάλει, τσεκάροντας ένα κουτάκι δίπλα από τη φράση «ΝΑΙ, ΣΥΜΦΩΝΩ», χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Κι εδώ, ακριβώς, είναι το σημείο, όπου ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση για τα ψηφιακά μας δικαιώματα…

(to be continued…)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *