G*: Η γενιά που έχασε η Ελλάδα και κέρδισε το εξωτερικό

plane-take-off_1955730b

Του Χρήστου Θ. Παναγόπουλου

«It’s not about ideas. It’s about making ideas happen»

Εδώ και πολλά χρόνια, οι κοινωνιολόγοι μελετούν το φαινόμενο του «brain drain». Σε μια ελεύθερη νοηματική απόδοση θα το αποκαλούσε κανείς «φυγή σπουδαίων μυαλών». Είναι τάση που έχουν άνθρωποι ηλικίας 25-40 ετών να εγκαταλείπουν τη χώρα τους, μην μπορώντας να εργαστούν στο αντικείμενό τους, και να μεταναστεύουν σε μια άλλη χώρα του εξωτερικού, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του βρετανικού «Guardian», από την έναρξη της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και την είσοδο στο πρώτο μνημόνιο το 2010, περισσότεροι από 200.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα τους, εξαιτίας της ύφεσης και των υψηλών ποσοστών ανεργίας. *Η γενιά αυτή ονομάστηκε «G», από τη λέξη «Greek» και είναι γέννημα αυτής της στρεβλής πραγματικότητας που ζει η χώρα τα τελευταία χρόνια.

Υπολογίζεται ότι από το 2% του συνολικού πληθυσμού της χώρας που έχει φύγει στο εξωτερικό, περισσότεροι από τους μισούς πήγαν στη Γερμανία και τη Μ. Βρετανία είτε για μεταπτυχιακές σπουδές είτε για εργασία.

Σύμφωνα, εξάλλου, με το διεθνή μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Endeavour», που υποστηρίζει την επιχειρηματικότητα, οι εκροές Ελλήνων μεταναστών ανέβηκαν κατά 300% σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν την κρίση, καθώς η ανεργία των νέων ξεπέρασε το 50%. Μάλιστα, οι περισσότεροι από αυτούς – περίπου πέντε στους δέκα – είναι ηλικίας κάτω των 35 ετών.

«Πρόκειται για μια τεράστια απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου, οι συνέπειες της οποίας θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια», είχε πει στον Guardian η Αλίκη Μούρη, κοινωνιολόγος στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.

Το «brain drain» υπό το πρίσμα της διαπραγμάτευσης

Στις παρέες η λέξη, που ηχεί κατά κόρον τους τελευταίους μήνες, είναι η «διαπραγμάτευση». Διαπραγματευόμαστε με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, διεκδικούμε χρήματα. Για την ακρίβεια πολλά χρήματα και γι’ αυτά καλούμαστε να λάβουμε μέτρα.

Ωστόσο, στο δίλημμα «διαπραγματευόμαστε ή βουλιάζουμε» κανείς δεν φαίνεται να λαμβάνει υπ’ όψιν του μια σημαντική παράμετρο: τα κονδύλια που διεκδικούμε δεν οδηγούνται στην πραγματική οικονομία, αλλά στην αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Επομένως, ποια είναι η πραγματική στήριξη που παρέχεται στην ελληνική αγορά;

Η Ελλάδα γερνάει, χάνει ό,τι πιο πολύτιμο έχει: σπουδαία μυαλά. Νέους ανθρώπους, επιστήμονες που δεν τους δίνεται καμία απολύτως ευκαιρία να διαπρέψουν και να δημιουργήσουν.

Όσο απουσιάζει αναπτυξιακό σχέδιο, όσο η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη σε διλήμματα και σε ένα διαρκές μαρτύριο της σταγόνας (σου δίνω – δεν σου δίνω λεφτά, σε στέλνω – δεν σε στέλνω σε Grexit), τόσο «το brain drain» θα οξύνεται, τόσο η γενιά G θα μεγαλώνει, διαπρέποντας αλλού, σίγουρα, αλλά όχι εδώ.

Χρειάζεται σχέδιο και όραμα και πάνω από όλα κίνητρα. Σίγουρα κάποιοι θα οργίζονται και θα λένε: «Μα πώς περιμένεις από μια κυβέρνηση λίγων μόλις μηνών να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών; Είσαι κακεντρεχής!». Δεν είναι κακεντρέχεια, είναι αξίωση. Τόσα χρόνια εκπονούνταν πολιτικές στο πόδι «για την ανάπτυξη και την απασχόληση», ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Δεν πρέπει να αλλάξει κάτι, επιτέλους;

Η περίοδος χάριτος πέρασε πια και θα ήταν φρόνιμο από την παρούσα κυβέρνηση να το καταλάβει πριν να είναι πολύ αργά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *